Beste lezer,
U heeft weinig van mij gehoord, alweer. Maar een post moet echt in mij opkomen. Ik heb een onderwerp dan in mijn hoofd en het schrijven gaat dan als vanzelf. Een geforceerde post is niks waard. Moge het duidelijk zijn dat de afgelopen dagen zeer veel aanleiding heeft gegeven tot een post.
Crisis. Een woord wat tegenwoordig te pas en te onpas wordt gebruikt. Welke crises zijn er vandaag de dag? Natuurcrisis, voedselcrisis, banencrisis, vergrijzingscrisis, integratiecrisis, haarcrisis, schoolcrisis, voetbalbestuurcrisis en ga zo maar door.
Maar de twee modernste crises van de afgelopen tijd zijn de ‘economische crisis’ en de ‘politieke crisis’. Deze twee termen behoeven geen verdere uitleg.
De economische crisis is nu al een aantal jaren bezig. In het begin leek het erop dat het aan ons voorbij ging en het alleen de bedrijven zou raken die internationale betrekkingen hadden met de Verenigde Staten. Maar we weten nu wel beter; we zijn pessimistischer dan ooit over onze ‘Europese droom!’ , we moeten Griekenland, Portugal, Spanje en Ierland op de been houden om onze beleggingen veilig te stellen.
Inmiddels raakt het ons allemaal; er moeten meer mensen op de stoep, er zit minder in onze portemonnee en de staat moet gaan bezuinigen.
En dat bezuinigen brengt mij op het onderwerp van deze post: de ‘politieke crisis’. Veelal hebben deze crises een causaal verband. Is er een economische crisis, zijn er verschillende meningen over wie dit moet terug betalen: de banken of de burger? Ik zal u geruststellen, de burger betaalt altijd. En men kan veel meningen hebben, maar soms kunnen er ook te veel meningen zijn. Dat zorgt voor een crisis.
Amerika, Verenigd Koninkrijk, Griekenland, Italië, maar nu ook Nederland zitten in de politieke crisis. Al is onze crisis niet van de laatste dagen, maar deze is in 2002 al ontstaan.
De moord van Pim Fortuyn zorgde voor onrust: de man die politiek Den Haag deed opleven werd abrupt onttrokken van de samenleving, waardoor er opeens een zeer groot gat ontstond. De conservatieve partijen die voorheen achterover in het pluche konden zitten met een leren attaché naast zich, waren opgeschrokken door Fortuyn, doch was hij ook geen partij meer voor hen.
De verkiezingen lieten een grote winst voor de LPF zien, de lijst van 1 man die vermoord is, omdat hij een andere stem had. De partijen moesten verslagen een coalitie vormen met een partij zonder hoofd, als een onderneming zonder oprichter. De coalitie viel uiteindelijk
En zo hebben we elk kabinet zien vallen de laatste jaren, waarom? Over interne politieke gekibbel, over integratie, over uitzending naar het buitenland en jawel… Over de aanpak van de economische crisis.
In 2010 waren er verkiezingen, met als kern de economische crisis. Uiteindelijk won de VVD nipt van de PvdA. Twee uitersten die op een en twee stonden konden onmogelijk na de slopende campagnereeks een coalitie vormen, en het CDA bood geen soelaas voor een stabiele regering in moeilijke tijden. Uiteindelijke werd er een gedoogconstructie gecreëerd die er op het eerste oog goed uitzag.
Links schreeuwde moord en brand: dit zou de afbraak van Nederland zijn en slecht zijn voor elke arbeider en gehandicapte. De rijken worden rijker en de armer worden armer. Tegen elk besluit van Rutte I werd er protest aangetekend. Tegenover elke bezuiniging stond een staking, versiert met leuke rode ballonnen, tomatenpakjes en aan de linkerkant groene hippies. De bezuinigingen die enkel ter bestrijding van de crisis waren, gebruikte de oppositie om een nog grotere breuklijn te laten zien tussen linkse en rechts.
Maar gaandeweg de periode van regeren kwamen de barstjes meer naar voren; Wilders ging zijn eigen gang en Rutte moest het keer op keer verantwoorden. Over Kunduz moest er een andere coalitie gevormd worden, net zoals aan de steun voor Griekenland. En uiteindelijk was het zichtbaar: Wilders kiest hij zijn egoïsme voor het landsbelang; hij zou de kiezers willen beschermen voor desastreuze bezuinigingen.
Alleen dat deed hij niet bij aanvang van de Catshuisbesprekingen, maar net op het allerlaatste moment als er al 7 weken voorbij is: miljoenen euro’s vervagen, de AEX instabieler dan ooit met vervolgens 0 op het rekest. Het kabinet was gevallen.
En opeens boem! de oppositie gaf aan uitgebreid mee te werken, met bijna alles. En binnen 48 uur was er een algeheel bezuinigingsplan, knip en klaar! Het is toch werkelijk waar ongelofelijk dat waar men anderhalf jaar tegaan gebasht heeft met de bewering dat het ‘vernietigend was voor hèt land’ het binnen 48 uur heel leuk kan vinden.
Als de oppositie beter had nagedacht dan hadden ze ingezien dat het al anderhalf jaar mogelijk was om alles voor elkaar te krijgen. Alleen hebben ze het niet benut. Links heeft wat ze willen hebben, door medewerking van Wilders nieuwe verkiezingen op 12 september. Of dit het land beter maakt is nog maar zeer de vraag.
Vaststaat is dat de financiële crisis voortduurt, en dat bezuinigingen nodig zijn. Welk kabinet dat doet en met welke partijen is niet van belang. Het liefst VVD natuurlijk, maargoed elk kabinet gaat het moeilijk krijgen de bezuinigingen erdoor te krijgen. Daarnaast is het maar de vraag of er een kabinet gevormd kan worden met deze vorm van polarisatie in het huidig politieke bestel.
Stof om over na te denken!
Ik ben er vanaf, u moet maar weten wat u ermee gaat doen.
Gegroet,
Baruch
